The Night Dances
- M. Flothuis – Pour le Tombeau d’Orphée
- J.S. Bach – Partita nr. 6, BWV 830
- A. Caplet – A la Française
- R. Murray-Schafer – The Crown of Ariadne (met percussie)
Muziek heeft altijd uitgenodigd tot dansen. In de lange ontwikkeling – van prehistorische rituele dansen via cerebrale, rationele dansen tot theatrale dansproducties – hebben muziek en dans elkaar telkens weer tot nieuwe hoogtepunten opgestuwd. Het belangrijkste thema in de muziek van dit soloconcert is dan ook dans. Op doordachte en beheerste wijze in de partita van Bach, of ongebreideld, woest en soms verstild in de serie dansen van Schafer. Deze apollinische/dionysische tegenstelling, de ongrijpbaarheid van schoonheid in muziek en leven, wordt door de dichteres Sylvia Plath gevat in haar gedicht The Night Dances.
A smile fell in the grass. Irretrievable! And how will your night dances lose themselves. In mathematics?
– Sylvia Plath, Ariel (1965)